بامیان در هفته سوم قوس

یک هفته عید، تعطیلی، سرما و یخبندان.

گفته می شود اتمر صاحب (وزیر داخله) تعدادی افسر پلیس قومندانی امنیه بامیان به شمول رئیس را که در ایام عید به رخصتی رفته بودند گفته است که همان جا بمانند، دیده شود که آنان بخشیده می شوند یا همچنان در کنار زن و بچه شان می مانند.

چقدر ظالم و ستمگر است این اتمر، کلی انجینر و داکتر و رئیس و آمر در اینجا کار می کنند، باید کلی ممنون و سپاس گذارشان هم بود که خانه و شهر و دیار شان را رها کرده اند و آمده اند بامیان و حق هم نداشته باشند برای ده روز دکان شان(ببخشید مراکز ارایه خدمات عام المنفعه) را تعطیل کنند!

آخه این کجایش ایراد دارد، مگر عید را همه دوست ندارند؟

آخه مردم، مردم، در این ده روز پناهشان به خدا، توی این مدت نه کسی جنگ و دعوا می کند و نه کسی مریض می شود و نه کسی ...

ما رفتیم رخصتی- یک هفته که رسمی است، چهار روز زودتر می رویم و چهار روز هم دیر تر می آییم، کی به کی یه.

روز حقوق بشر

امروز شصتمین سالروز تصویب اعلامیه جهانی حقوق بشر است، تضمین و تحقق حقوق بشر در دنیای امروز بزرگترین آرزوی بشر است.

ما می توانیم با تکیه به ارزش های حقوق بشر به بسیاری از حقوق پایمال شده خود برسیم، ارزشهایی را صدا کنیم که امروز جهان آنرا صدا می کند، مبارزه با تبعیض و نابرابری، احترام به کرامت و حیثیت انسانی بدون توهین و تحقیر، احترام به حق زندگی، حق آزادی عقیده، بیان و فکر، مذهب، رفت و آمد، حق انتخاب، حق ازدواج، حق آزادی کار، حق آزادی اجتماعات، حق دسترسی به عدالت، حق دسترسی به سطح زندگی، حق تأمینات اجتماعی، حق برخوداری از توسعه و حق امنیت.

سه سال پیش حامد کرزی رئیس جمهور، این روز را به نام روز قربانیان نقض حقوق بشر نام نهاد، این روز باید به پاس خدمات انسان هایی که برای ارزش های والای انسانی رزمیدند و تلاش کردند باید جشن گرفته شود و نباید با غم و اندوه شروع گردد، به نظر من باید روز ملی قربانیان به روز دیگر موکول گردد.

جایزه آزادی بیان

نسیم فکرت جایزه آزادی بیان را تقدیم به همه خبرنگارانی که در شرایط دشوار افغانستان برای این ارزش انسانی می رزمند تقدیم کرد.

نویسنده این وبلاگ خود را مدیون تشویق و ترغیب نسیم جان می بیند و قطعا" در این جایزه هم شریک است، این جایزه را اولا" به نسیم جان و ثانیا" برای تمام کسانی که برای رشد و تعالی کشورشان تلاش می کنند، فکر می کنند و برای مردم از دردها مردم می نویسند و در برابر فشار ها و ناملایمات تسلیم نمی شوند تبریک می گویم.

بامیان در هفته دوم قوس

کنفرانس گزارش دهی ولایت
فارغ التحصیلی بیش از 40 پلیس از مرکز تعلیمی پلیس بامیان
افتتاح ساختمان اداری ولسوالی و قومندانی امنیه یکاولنگ
برگزاری روز جهانی معلولین در شیبر
از مهمترین خبرهای هفته بود

عید قربان

در هفته آینده، احتمالا" روز دوشنبه عید قربان است و سه روز تعطیل و پنج شنبه هم طبق قانون افغانستان به طور اتوماتیک تعطیل خواهد بود و روز یکشنبه هم عرفه و تعطیل و شنبه هم احتالا" از سوی مقامات تعطیل اعلام شده است، یعنی یک هفته تعطیل به قول دوستی مردم یک هفته از شر رشوت و فساد آسوده خواهند بود.

اکثر کارمندان دولت که خانه شان در کابل یا سایر ولایات اند در حال ترک بامیان اند.

عال در دایکندی

چند روز پیش با غلام حضرت وفا ولسوال اشترلی دایکندی گفتگو می کردم او به نظر من جوان ترین ولسوال کشور باشد، 24 سال بیشتر نداشت و سه و نیم ماه است که به این پست مقرر شده است، او می گفت مردم در ابتدا به او و مدیریت اش باور نداشتند، او را بی تجربه می دانستند، اما او با علم و دانشی که داشته اثبات کرده است که مدیریت فقط به سن و سال وابسته نیست.

وفا می گفت که با مردم صحبت کرده که دست از دعاوی حقوقی که به جزء فقر اقتصادی دیگر دستاوردی ندارند بپرهیزند، او نعل پایی، (پولی که عساکر قومندانی برای جلب و احضار از مردم می گیرد) و جمع آوری هیزم اجباری برای سوخت ولسوالی و ... رواج ها را منع کرده است.

او از عرضه خدمات صحی در دایکندی خیلی ناراضی بود، از این موضوع دیگر مقامات آن ولایت نیز شاکی می باشند به گفته خانم آزاد نماینده شورای ولایتی در شفاخانه مرکز ولایت، چراغ دستی تنها وسیله روشنایی عملیات خانه می باشد.

ولسوال اشترلی گفت: روزی که به طرف بامیان می آمدم برای فاتحه زن جوانی که بر اثر ولادت جان به جان آفرین تسلیم کرده بود خبر بودم، چند بار به کلینیک مرکز ولسوالی که از طرف موسسه BDN اداره می شود، رفتم، نه امکاناتی بود، نه پرسونل مسلکی و نه حاضر به پاسخگویی بودند،

مردم در هنگام ولادت زنان بار دار برای فرار "عال" چاقویی را سر زبان مریض می گذارند و با دعا و نیایش از خداوند می خواهند که این بلا را رفع کند و اگر زن جان داد بی هیچ گپ و سخنی تسلیم عال می شوند!

روز جهانی معلولین

امروز رفته بودم ولسوالی شیبر، در قریه آب خانه شمبل روز جهانی معلولین از سوی کمیسیون مستقل حقوق بشر تجلیل شد.

توهین و تحقیر، نسبت دادن القاب زشت و ناپسند و خلاف کرامت و حیثیت انسانی، عدم دسترسی به کار و آموزش و ... از مشکلات اشخاص دارای معلولیت است که دولت مکلف است به آن رسیدگی کند.

بس گل، که از طفولیت تا به حال معلول است، حالا از پدر، مادر بخاطر عدم تداوی اش شاکی است و از اینکه مردم او را نان خور اضافی می دانند گلایه مند است، او را مادر پیرش تاحال نگهداری کرده است، مادرش هم نگران است که اگر او نباشد کی از بس گل نگهداری کند، بس گل از معاش ماهوار 500 افغانی ریاست شهدا و معلولین هم محروم است، بس گل در سوزن دوزی هم مهارت دارد.

رضا بخش نیز در ده سالگی چشم ها و یک دستش را در جنگ از دست داده او هم از زندگی اش ناامید است و شعری در این باره خواند.

شاگردان لیسه دخترانه شیبر نیز ترانه ای را برای حمایت از معلولین زمزمه کردند.