روز وداع با ضحاک-1

هم اکنون مراسم تشییع جنازه شهید جواد ضحاک در مسجد رهبر شهید آغاز شده و من هم در آن شرکت خواهم کرد.

به قرار گفته های ستاد برگزاری مراسم تشییع شهید ضحاک نامبرده در گلزار شهدای بامیان در کنار دهها شهید گمنام دفن خواهد شد.

برخی از خبرگزاری ها دیروز اعلام کردند که همراه ضحاک چهار نفر دیگر که از همراهان ایشان می باشد، شهید شده است که شهدای دیگر از همراهان شهید ضحاک نبوده، آنها کسانی بودند که در آن روز شوم به چنگ گروهگ جنایتکار افتاده و همراهشان اسنادی بوده دال بر همکاری آنها با حکومت یا موسسات که آنها را هم شهید کرده اند، جزئیات بیشتر در این مورد را در پست های بعدی خواهم نوشت.

می روم به این محفل.

شهید ضحاک

هزاران نفر از شهروندان بامیان امروز با اشک و ناله به استقبال یکی از غیور مرد ترین های خود رفت، او که با زبان ساده و استوار خویش برای عدالت و حقوق مردم خویش- هزاره- فریاد می زد، امروز پیکر خونین اش بر دستان مردم از میدان هوایی تا مسجد رهبر شهید تشییع شد.

او یادگار مزاری بود و  به گفته یکی از اعضای شورای ولایتی وصیت کرده است که در کنار مرقد رهبر شهید در مزار دفن گردد، فردا مردم قدر شناس بامیان با این یار، وکیل و رئیس محبوب شورای ولایتی شان وداع خواهند کرد.

گرچه امروز برای مظلومیت ضحاک، خودم و مردم ام گریه ها کردم و این وضعیت روحی دیگر  برایم نای نوشتن نگذاشته است اما به قول آقای سجاد محسنی که امروز گفت فردای عدالت خواهی شهید ضحاک را در سرتاسر جهان بلند خواهیم کرد، تصمیم گرفتم که این پست و این عکس ها این بگذارم.

 

انا لله و انا الیه الراجعون

دوست ندارم قاصد مرگ باشم اما صرف جهت اطلاع رسانی به هموطنانی که در اقصی نقاط عالم بی صبرانه در پی خبری از ضحاک می باشند، بگویم که ایشان را مظلومانه و غریبانه مانند رهبر شهید به شهادت رساندند.

دیگر نای نوشتن ندارم.

با مستند سازان

دوست عزیز و فرهیخته ام علی پیام دیروز گفتمانی را با ملک شفیعی مستند ساز برجسته کشور که چند روزی می شود که در بامیان است، ترتیب داده بود.

دو هفته پیش نیز آقای مصطفی کیا دیگر مستند ساز برجسته کشور مهمان وبلاگ نویسان بامیان بود.

در جلسه دیروز صحبت از سینمای مستند و داستانی شد و گفته شد که سینمای مستند، مشکلات، نارسایی ها و وضعیت فعلی زندگی مردم را به تصویر می کشد و در خدمت واقعیت اجتماع است، اما سینمای داستانی بیشتر تفننی و خیالی است و به کسی آسیب نمی رساند و اقلیت مرفه و بی درد جامعه، پشتیبان، خریدار و علاقمند سینمای داستانی است اما سینمای مستند فاقد چنین پشتوانه ای است.

صاحبین رسانه های امروز افغانستان نیز کم کم تبدیل می شوند به قشر مرفه و در حال جدایی از اکثریت جامعه هستند به همین خاطر بیشتر روی می آورند به فیلم های داستانی هندی، ایرانی، کوریایی، آمریکایی و ... اما تولیدات مستند سازان افغانستان را نشر نمی کنند! تنها ملک شفیعی بیش از 30 فیلم مستند ساخته است، شما چند فیلم وی را از تلویزیون های افغانستان دیده اید؟

از وی پرسیدم که چاره کار چیست که آثار مستند سازان که مورد ذائقه اکثریت فقیر جامعه است در دسترس آنها قرار گیرد؟ وی با تردید گفت شاید ایجاد سینما یا سالن نمایش مخصوص فیلم های مستند یا راه اندازی تلویزیون ویژه یا تکثیر توسط CD یا DVD یا راههای دیگر!

وی افزود، هرچند در سال اخیر جوانان فیلم ساز افغانی دستاوردهای خوبی در عرصه مستند و داستانی داشته است اما مشکل عمده این است که اکثر این جوانان بصورت آماتور  و تجربی کار می کنند، پس از یک دوره ای آنرا رها می کنند و جوانانی دیگر می آیند در این عرصه که این وضعیت برای رشد سینمای ما وضعیت خوبی نیست.

از وی پرسیدم که چرا مستند سازان ما به سراغ حقایق دوران جنگ به ویژه سه سال مقاومت غرب کابل، قتل عام های مزار، یکاولنگ و بامیان نمی روند، خیلی از کسانی که در آن دوره ها نقش های بارز داشتند و افتخاراتی را آفریدند در حال از بین رفتن هستند، این مکلفیت فیلم سازان است که این حقایق را برای نسل های آینده انتقال دهند اما وی گفت این کار بدون پشتوانه مالی امکان پذیر نیست و رهبران ما هم برای این کار هزینه نمی کنند و شاید هم می خواهند و دوست دارند از آن حقایق فاصله بگیرند و جامعه جهانی هم در این قسمت علاقه سرمایه گذاری نیست، مستند ساز با جیب خالی که نمی تواند این کار را بکند!

روز جهانی محیط زیست

برنامه محیط زیست ملل متحد و ریاست محیط زیست بامیان، دیروز حشر عمومی پاک کاری و نظافت بازار را توسط رضاکار محیط زیست که اکثر آنها دانشجو بودند، راه اندازی نمودند.

چندین بوری (بوجی) آشغال جمع آوری شده بود و آخر کار هم نفری یک خریطه پارچه ای به شرکت کنندگان دادند تا من بعد به جای خریطه پلاستیکی از آن استفاده نمایند.

هر سال چنین حشری به مناسبت روز جهانی محیط زیست راه انداخته می شود، این کار سمبلیک برای نهادینه شدن فرهنگ حفظ محیط زیست کاری است خوب اما تنها اتکا به چنین کاری و غافل ماندن از تخریب محیط زیست و عدم تطبیق قانون محیط زیست روز به روز وضعیت محیط زیست را خراب تر خواهد کرد،

بطور نمونه می بینیم که هر سال زمین های زراعتی زیادی ابتدا به نام باغچه و باغ دورش دیوار کشیده می شود و سپس در فرصتی مناسب درون آن خانه مسکونی ساخته شده و بعدش هم برای موسسه ای کرایه داده می شود!

رودخانه ای که از وسط شهر می گذرد ببیند، انبوهی از پلاستیک، فضولات و آشغال با خود دارد!

نمونه دیگر در سمت شمال تپه الماس، نرسیده به شهر غلغله که دارای محیط زیست طبیعی زیبا و سرشار از منابع آبی چون چشمه و آبهای جاری می باشد، هم اکنون در حال تخریب است و گویا سرمایه داری آنرا خریده است و می خواهد هوتل درست کند!

اینها نمونه هایی است از تخریب محیطی که در آن نفس می کشیم و زندگی ما به آن بستگی دارد؛ هم من، هم شما و هم مسئولین در این رابطه وظیفه داریم، شرکت مسئولین در برنامه نمادین حشر کاری خوب اما تطبیق قانون محیط زیست بصورت قاطع و جدی وظیفه و مسئولیت آنهاست!

از ضحاک

بنا بر گفته برخی منابع، مذاکره با ربایندگان ادامه دارد و امیدواری هایی هم وجود دارد که به زودی جواد ضحاک آزاد خواهد شد.

فقط امیدواریم.

برای ضحاک

خبر دیروز کوتاه اما تکان دهنده بود، جواد ضحاک که از کابل به بامیان می آمده در دره غوربند، اختطاف شده است.

این خبر در نبود رسانه همگانی اما با کمک تلفن خیلی زود منتشر شد، حتی میله کسانی را که به بند امیر رفته بودند را خراب کرد!

تاکنون نیز نگرانی ها، بیم ها و امید ها هم چنان وجود دارد، ضحاک در بامیان یک وزنه است، شهامت، شجاعت، دفاع او از حق، صمیمیت و جملات نغز و طنز او، همراهی او با بابه مزاری، ریاست شورای ولایتی و سایر ویژگی های او، از او  مردی برجسته ساخته است.

تاکنون نیز معلوم نیست کی ها او را و به چه هدف ربوده اند اما همه مردم بامیان امیدوارند که او هرچه زودتر آزاد شود.

اما به هرحال این حادثه نشان دهنده وضعیت زندگی ما هم هست، ما از هر طرف در محاصره ایم، اگر بخواهیم کابل برویم هم از مسیر میدان شهر و هم از مسیر غوربند با چنین مشکلاتی روبرو ایم، برای مردم عادی هم خط هوایی کابل- بامیان وجود ندارد، پس ماییم و همین ریسک، باید برای رفع این مشکل چاره ای اندیشید!