تجلیل از سیزده رجب

دیشب داشتم مقاله وزین دکتر حفیظ الله شریعتی (اینجا) را می خواندم و امروز دیدم که افرادی منتسب به انجمن فرهنگی مذهبی امام جعفر صادق (ع) محفل تجلیل از سیزده رجب سالروز میلاد حضرت علی (ع) را تدارک دیده و مردم را دعوت به شرکت در آن مراسم می کردند، به راستی چرا تجلیل از مناسبت های مذهبی را فقط افراد یا قشر خاصی برگزار می کنند، آنها چه هدفی را تعقیب می کنند؟، مقاله فوق به این سئوالات به درستی پاسخ داده است.

خاطره گویی از شهید ضحاک

دیروز نزدیکی های غروب عده ای از یاران شهید ضحاک در مقابل چوک شهید مزاری که سال گذشته شورای ولایتی و در رأس آن ضحاک شهید برای دفاع از حقوق مردم 35 روز خیمه نشینی کرده بود گرد هم آمده بودند و خیمه هایی را که روز گذشته بر افراشته بودند جمع کرده و خاطراتی را از شهید ضحاک نقل کردند.

 برخی خاطرات زیاد عمیق نبود، بیشتر دوستان می پرداختند به کلیات تا قصه های مشخص.

و معلوم هم بود که ضحاک با سینه ای پر از خاطرات از بین ما رفت و اینک هم اگر تلاش نشود برای جمع آوری خاطرات، قصه هایی که بیانگر آرمان ها و اندیشه های بلند آن شهید است این نیز به فراموشی خواهد رفت و ما می مانیم و یک مشت حرف های کلی و آرمانی.

یادم هست که در جمعه قبل از اینکه شهید ضحاک دستگیر شود،( ششم جوزا) در محفل تجلیل از میلاد پیشوای شهید، ضحاک یکی دو خاطره از رهبر شهید تعریف کرد، دانستم که قصه های زیادی از آن تاریخ به ویژه سه سال مقاومت غرب کابل دارد، تصمیم داشتم در آینده پای صحبت هایش بنشینم و از آن قصه بیشتر بشنوم اما دریغ و درد...

و باز هم در صحبتی که با ملک شفیعی مستند ساز برجسته کشور در هفته پیش داشتم به این مسئله اشاره کردم که هنرمندان، نویسندگان و ... رسالت دارند تا تاریخ مقاومت، قهرمانی و دلیری این مردم را به ویژه در روزهای جنگ، مقاومت و ... را مستند سازی کنند و برای نسل های آینده منتقل کنند، تا آنها بدانند کی ها چی کار کرد و چرا خونشان ریخته شد و مسئولیت ما چیست؟ اکنون عده کمی از آن قهرمانان و حماسه سازان مانده اند یا در دسترس اند، تا فرصت باقی است باید این کار را کرد.

انسجام هزاره ها

چند روز پیش از دوستی پرسیدم، آینده چی خواهد شد؟ وی گفت: هزاره ها در هزار راه روان است، کدام طرح مشخصی نداشت اما در مرحله فعلی گذار از احساس به عقلانیت را توصیه کرد.

شبکه سراسری هزاره ها توصیه های مفید و راهگشایی را برای حل این بحران سفارش کرده است.

و برخی دوستان در فیس بوک نیز صفحه ای را بدین منظور ایجاد کرده اند.

شما چه فکر می کنید؟

سرمایه های علمی و فرهنگی جامعه باید هرچه زودتر جامعه را از این بن بست برهانند، طرح ها باید با توجه به شرایط امروز جامعه قابل تطبیق باشد و باید هرچه زودتر توسط نخبه گان و رهبران اجتماعی تطبیق گردد.

عدالت و امنیت

مردم بامیان امروز برای تأمین امنیت شخصی، امنیت راههای مواصلاتی، مجازات قاتلین شهید ضحاک راهپیمایی کردند.
امنیت و عدالت شعار اصلی آنان بود.
به نظر من دادخواهی و خونخواهی برای شهید ضحاک باید همچنان ادامه یابد اما از راههای درست آن، کشاندن مردم به راهپیمایی یک روش دادخواهی است اما تنها راه نیست، نخبه گان باید راههای متعدد را جستجو و امتحان کنند تا به هدف برسیم.

البته دیشب نیز یک اعتراض خودجوش در بازار بامیان از طرف دانشجویان صورت گرفته بود، بیش از 5 شب است که آنها از برق جنراتوری بازار محروم اند با توجه به این که صدها دانشجو در اتاق های بازار ساکن می باشد و در حال حاضر نیز فصل امتحانات آنها می باشد، نبود برق فغان آنها را در آورده است و صاحب جنراتور هم به علت ظرفیت پایین جنراتور از آنها معذرت خواسته است.

تذکر: عکس های بیشتر این راهپیمایی را به سایت جمهوری سکوت فرستاده ام می توانید آنها را آنجا ببینید.

خونخواهی و دادخواهی

نقشه محل اسارت، پل رنگان و محل شهادت دره قمچاق ولسوالی سیاگرد ولایت پروان

• جنرال جوهری در سخنرانی و مصاحبه مطبوعاتی خود در روز تشییع جنازه شهید ضحاک گفت: ما به کمک نیروهای ائتلاف روز جمعه سیزدهم جوزا (روزی که آقای ضحاک دستگیر شده بود)، دشمن را در ساحه مورد نظر محاصره کرده بودیم و حتی محل اختفای ایشان را هم زیر نظر داشته و آماده عملیات بودیم،  گرچه زنده بیرون آمدن شهید ضحاک 30-40 فی صد بود اما به اصرار ریش سفیدان، بزرگان و خانواده ایشان این عملیات لغو شد و فرصت برای مذاکره کنندگان فراهم شد، وی افزود که اکنون نیز پلان علمیات بالای این گروپ تروریستی 60-70 داریم اما زمان آن مشخص نیست.

• به نقل از هیئت مذاکره کننده، تروریستان در منطقه قمچاق و اطراف ولسوالی سیاگرد لانه دارند، رفت و آمد آزاد داشته و از پشتیبانی مردم محل نیز برخوردار هستند و پلیس و مقامات محل نیز به آنها کار ندارند یا زورشان نمی رسد.

• دوستانی که جنازه شهید ضحاک را دیده بودند، گفته اند، ازپشت گردن الی پشت پای ایشان آثار کیبل و نیز خراشیدگی پوست و در جاهای دیگر بدن شان نیز آثار سیاهی و کبودی مشاهده شده است و دو محل گلوله یکی در صورت دیگری در سمت راست سینه ایشان مشاهده گردیده است، یعنی ایشان را بعد از شکنجه های زیاد و زجر کشی به شهادت رسانده اند. 

• فرمان هر گونه عملیات نظامی را باید رئیس جمهور به عنوان سرقومندان اعلی قوای مسلح صادر کند و نیروهای ائتلاف هم می ترسد سر خود، عملیات نظامی نماید، منطقه فوق، پشتنون نشین است و تروریستان هم براداران ناراضی رئیس جمهور و جناب ایشان هم به این راحتی ها تن به این عملیات نخواهد داد، یعنی از دیدگاه ایشان این گونه حرکات عادی است و هر روز در جایی از این وطن اتفاق می افتد.
•  
• درس آموخته شده آن است که دشمن زبون با چنین عناصری، جزء شکنجه و کشتن معامله دیگر نخواهد کرد، پس بهتر بود، عملیات در آن روز انجام می شد، اگر ایشان هم در این عملیات کشته می شدند، بهتر از این بود که زجر کش شود و حداقل چندین نفر از نیروهای دشمن هم کشته می شدند.

• اما حالا برای تشفی خاطر بازماندگان، برای ریشه کن شدن نا امنی و و از بین رفتن لانه تروریستان باید رئیس جمهور را از هر راهی که امکان دارد تحت فشار قرار داد (رهبران، نمایندگان پارلمان، شورای ولایتی، نهادهای مدنی و مدافعین حقوق بشر و ...) تا دستور این عملیات را صادر کند، این یعنی خونخواهی از شهید ضحاک و دادخواهی آرمان های او خواهد بود.

محو تبعیض، شادی روح ضحاک

حدود یک و نیم ماه پیش روسای دفاتر کمیسیون حقوق بشر و برخی اعضای رهبری آن کمیسیون برای شرکت در کنفرانسی در بامیان گردهم آمده بودند، 

در ضیافت شامی که با حضور این مهمانان و مسئولین بامیانی برگزار شده بود، شهید ضحاک در سخنان کوتاهی به مهمانان گفت: در بامیان هیچ گونه نقض و تخطی جدی حقوق بشری وجود ندارد اما دولت مرکزی و جامعه جهانی حقوق ما را نقض می کند، بطور مثال در سمیناری {بودجه سازی} که در کابل شرکت کرده بودیم در جدول درج بودجه های انکشافی، برای بامیان در سال 1390 مبلغ بیست ملیون دالر برای سرک بامیان- یکاولنگ در نظر گرفته بودند، بودجه این سرک چند سال است که در جدول می آید که ما اعتراض کردیم، یعنی برای سال جاری حتی یک لک دالر هم برای بامیان بودجه انکشافی در نظر نگرفته اند، این نقض حقوق بشر نیست؟

البته برای  این سئوال رئیس شهید شورای ولایتی در آن جلسه پاسخی ارایه نشد و این سئوال هم چنان بی پاسخ مانده است، همانگونه که یادگار ضحاک از ما درخواست کرد که او و آرمان های عدالت خواهی و مبارزه اش با تبعیض را فراموش نکنیم، اینک رسالت ماست (فعالین مدنی- حقوق بشری، یاران، اعضای شورای ولایتی، نمایندگان پارلمان و ...) که برای این سئوال جواد ضحاک دادخواهی راه اندازیم و برایش جواب بخواهیم و از رئیس جمهور محترم بخواهیم که تنها تسلیت عمیق(اینجا) کافی نیست، برداشتن تبعیض، انکشاف متوازن می تواند روح آن شهید را از شما و ما خوشنود سازد.

تذکر: اعلامیه قاتلین شهید ضحاک را هم اینجا بخوانید.

روز وداع با ضحاک-2

امروز همه سران هزاره آمده بودند؛ احمد بهزاد معاون شورا، فهیمی بلخاب، جنرال جوهری، جنرال وحدت، نمایندگان بامیان و ...
خلیلی، محقق، مدبر و دوستم هم پیام داده بودند.

 فرشته ضحاک با قامتی استوار و سخنان عاطفی خویش شهادت را آرزوی پدرش دانست و از مردم خواست که یاد و راه او را فراموش نکنند.

مردم نیز حین صحبت های یادگار ضحاک ضجه سر می دادند.

 احمد بهزاد هم با حزن و اندوه و سخنان آتشین گفت: محکوم کردن و تسلیت گفتن راه بجایی نمی برد، حاکمیت با سیاست های غلط خویش و برادر خواندن تروریستان و زمینه سازی برای صدور فتوا علیه نیروهای خارجی عملن زمینه تقویه تروریزم را مهیا می سازد، برنامه هایی است تا دوره سیاه عبدالرحمنی باز تکرار شود، همه آنانی که از این سیاست آسیب دیده  ابد، بیایید برای تغییر این سیاست حکومت و حاکمیت عدالت متحد شویم و به حاکمیت بگوییم یا ما را انتخاب کند یا برادران آدمکش تروریست اش را!

سخنان بهزاد مردم را بسیار زیاد هیجانی و احساساتی کرد،  بارها مردم با شعار تکبیر از سخنان او استقبال کردند.

جنرال وحدت معین وزارت داخله نیز نتوانست گپ بزند.

جنرال جوهری معین وزارت دفاع گفت: در سال 2001 ما فکر کردیم، جنگ تمام شده است و سلاح های خود را تحویل دادیم اما حالا فهمیدیم، ملتی که بخواهد برای عدالت مبارزه کند، مبارزه اش دوام دار خواهد بود.

باید با بصیرت، بیداری و برخوردی آگاهانه با مسایل برخورد کرد، دشمن با شهید کردن ضحاک که انتخاب مردم بود نشان داد که با مردم دشمنی دارد و شهادت برای کسانی است که لیاقت اش را دارند و جواد مظلومانه اماعزت مندانه، به آنچه که لیاقت اش بود رسید.

پیکر به خون خفته ضحاک در اینجا با تندیس پیشوا و رهبرش وداع می کند

 نماز جنازه به امامت استاد محمد اکبری اقامه گردید.

و سر انجام جواد ضحاک در گلزار شهدای بامیان به آغوش خاک شتافت