روز جهانی حقوق بشر، روز ملی قربانیان

امروز روز جهانی حقوق بشر و روز ملی قربانیان است، از این روز در بامیان از سوی کمیته دادخواهی قربانیان که شامل 11 نهاد ملی و بین المللی است تجلیل گردید.

در ختم محفل به یاد قربانیان، یک اکلیل (دسته) گل پای منار قربانیان اهداء گردید. این منار سال گذشته برای شهدای سه دهه اخیر به ویژه شهدای گمنام دایکندی و غور که مظلومانه در این محل بصورت دسته جمعی دفن شده اند ساخته شد.

کمیته دادخواهی قربانیان شامل کمیسیون مستقل حقوق بشر، یوناما، شبکه جامعه مدنی و حقوق بشر و انجمن اجتماعی توازن و چند انجمن اجتماعی دیگر شامل می باشد.

هم چنین شرکت کنندگان این محفل به شمول خانواده قربانیان بود با صدور قطعنامه ای 5 ماده ای خواهان لغو یا تعدیل قانون منشور مصالحه ملی، تطبیق عدالت انتقالی، حاکمیت قانون، صلح با در نظر داشت حقوق بشر و حقوق زنان و نیز محکومیت کشتار عاشورای کابل گردیدند.

سهم گیری نهادهای مدنی در برگزاری این محفل از نکات برجسته این محفل بود.

عاشورا

دیروز در منبر محله ما، برعکس آنچه انتظار نداشتم، سخنان خوبی شنیدم؛ حاج شیخ صادق علی یار که به تازگی از کنفرانس علمای جهان اسلام  و صلح در افغانستان از استانبول برگشته بود صحبت کرد و گفت عاشورا معیار است برای زندگی در شرافت و عزت زیستن؛ روزی است برای دفاع از آزادی و کرامت انسانی و عاشورا این ظرفیت را دارد که این روز به عنوان روز جهانی "آزادی" تجلیل شود و در ادامه افزود که عاشورا متعلق همه انسانهاست و به ویژه متعلق به همه مسلمانان است و از برخی حرکات در چند سال اخیر در افغانستان که منجر به خودنمایی یا انحصار عاشورا به شیعیان می شود هشدار داد او گفت در افغانستان بین شیعه و سنی در این زمینه وفاق و همدلی وجود دارد.

این جملات درست در ساعاتی بیان می شد که مرادخانی و زیارت ابوالفضل کابل خود به صحنه عاشورا تبدیل شده بود، بعد از شنیدن حادثه دیروز کابل و سخنان آن خطیب، در ذهنم خطور کرد که این کار، کار افغان ها نیست و حدس می زدم که کار طالب ها هم نیست و فکر می کنم که برخی ها مثل وزیر صاحب داخله و داکتر عبدالله کمی عجله کرده و این کار را به طالبان نسبت دادند در حالیکه طالبان هم این کار را محکوم کرده بودند و بعدش هم شنیده شد که سپاه صحابه یا لشکر جنگوی مسئولیت آنرا بر عهده گرفته اند.

به هر حال با توجه به سابقه وفاق بین شیعه و سنی افغانستان باید بیشتر مراقب بود تا بهانه به دست منافقین نداد و همچنان این پیوند محکمتر باقی بماند.

و هم چنین شنیدم که عده زیادی از دوستان فرهنگی و فعالین مدنی، به شمول چند خانم، عاشورا را در بانک خون شفاخانه با اهدای خون شان گرامی داشتند، این حضور بی سابقه بوده و سبب شد که مسئولین بانک خون خیلی ها را در لیست انتظار برای روز نیاز قرار دهند.

اهدای خون

 بانک خون شفاخانه ولایتی بامیان فردا عاشورا از ساعت 10 صبح  آماده اخذ خون از جوانان و عزاداری حسینی می باشد.

این طرح به ابتکار فعالین مدنی راه اندازی شده است.

در ادامه پست قبلی

خبر تازه راجع به قضیه روز پنج شنبه، طرفین دعوای شان را دیروز با میانجیگری حل کرده اند و شاکی نیز شکایت اش را پس گرفته است، بدون رضایت شاکی، نهاد مدافع حقوق بشر نیز نمی تواند پیگیری کند.

فکر می کنم، قضیه به خوبی مدیریت شده و فرجام خوبی داشت، این قضیه درس های زیادی به خیلی ها داد.

حساسیت مدنی

روز پنج شنبه بعد الظهر قضیه ای اتفاق افتاده بود که می توانید شرح اش را اینجا بخوانید.

دوستان زیادی با من تماس گرفتند و گفتند یک کاری باید کرد، دیروز هم اجتماعی از طرف فعالین مدنی به این مناسبت سازماندهی شده بود.

این قضیه از طرف نهادی که در آن کار می کنم با جدیت تعقیب می شود و من نمی خواهم قبل از نتایج این بررسی ها صحبت نمایم، اما حساسیت نهادهای مدنی و انسان های پاک ضمیر که همدردی نشان دادند ستونی و زیباست و باید این فرهنگ نهادینه و همه گیر شود.

نذر محرم

روز پنج شنبه معاش اش را دادم، خیلی دعا کرد و گفت به موقع دادی چون رئیس  (شورا) به ما فشار آورده که نذر محرم را باید بدهیم، هر خانه ای 4000 افغانی برای نذر و پول آخوند و دیگر مصارف منبر، آنها تاکنون سوخت برای زمستان شان هم فراهم نکرده اند با وجودیکه که در خانه شان چند طفل نوزاد هم زندگی می کنند، به او گفتم که این پول را مصرف سوخت و ... ضروری خانه تان کنید، گفت استاد نمی شود، مسئله قوم، آغیل و سیالداری است و ... گفتم، خدا و امام حسین (ع) هم راضی نیست که شما از سرما بسوزید، اگر خدای ناکرده اولادهایتان مریض شود، رئیس شورا، قوم، قبیله یا آخوند منبر به دردتان می خورد؟ و ادامه دادم امسال تصمیم بگیرید که شریک نشوید، اگر شما را از قوم داری هم بیرون کرد، بگذارید که بیرون کند، حالا اینجا شهر است نه قریه کوچک این تنها در آمد خانواده تان را صرف این امور نکنید، اما دیروز که دیدم گفت پول را دادیم، نمی شود، مسئله قوم داری، شریک شدن در مردگی و زندگی است! به یاد این مثل افتادم که هرچه سنگ است ده پای لنگ است.

فعالین مدنی، مبارزه با خرافات و خشونت علیه زنان

فردا بیست و پنجم نوامبر آغاز کمپاین 16 روزه محو خشونت علیه زنان است.

دیروز جمعی از فعالین مدنی بامیان طی حرکت زیبایی، گفتند خشونت علیه زنان (زن ستیزی) بی ناموسی است نه عدد 39!

بر اساس آخرین گزارش کمیسیون مستقل حقوق بشر، خشونت علیه زنان افزایش یافته است، بیش از 90 در صد این خشونت ها در محیط گرم، صمیمی، عاشقانه و آرام بخش خانواده و از سوی مردان اتفاق می افتد!

و تأسف دیگر اینکه، آن عده از قربانیان این خشونت ها که نتوانستند آنرا تحمل کنند و به کمیسیون حقوق بشر مراجعه کرده به حق و عدالت نرسیده اند، از حدود 2300 قضیه ثبت شده در سال گذشته، عاملین تنها 7 قضیه خشونت بر اساس قانون محو خشونت علیه زن مجازات شده اند، یعنی تکلیف 2293 قضیه دیگر چی شده است؟

 قانون محو خشونت علیه زن که سه سال پیش بر اثر فشار فعالین حقوق زنان، طی فرمانی توسط رئیس جمهور توشیح شد، انتظار آن می رفت که  با خاطیان برخورد صورت گیرد، از حقوق زنان دفاع شود و نتیجه آنکه خشونت بالای این قشر کم شود اما معلوم می شود که هیچ اراه ای برای تطبیق این قانون وجود ندارد و جامعه مرد سالار ظلم، ستم و تعدی بالای زنان را می خواهد، این فرهنگ چه در خانواده، چه در پلیس چه در سارنوالی و چه در محکمه حاکم است! من بارها دهن کجی و تمسخر این مردمان را نسبت به زنان ستم دیده  شاهد بوده ام، چگونه از آنها انتظار داشت که عدالت را در حق ایشان رعایت کنند!

و با تأسف اینکه این جامعه و این فرهنگ نسبت به عدد 39 چنین واکنش نشان می دهد ولی به این ظلم و تعدی به نصف جمعیت کشور هیچ واکنش نشان نمی دهد، آنچه که حرکت دیروز فعالین مدنی بامیان را با اهمیت تر می کند توجه ایشان به مظلومیت زنان، آنهم در آستانه 25 نوامبر می باشد.