گزارش
نما درباره نشانه های خطر در جامعه هزاره چند روزی است که ذهن مرا مشغول کرده است، گرچه امثال من که از ایران آمده و هنوز هم متأثر از آن مملکت ایم و با شنیدن روز قدس دوست داریم به خیابان ها بریزیم و "مرگ بر آمریکا" بگوییم، دور شدن از آن حال و هوا کمی سخت باشد اما فکر می کنم برای جلوگیری از تکرار چنین عمل باید عمل کرد نه فقط حرف!
به آنانی که توانستند چنین جمعیتی را به خیابان بکشند، باید دست مریزاد گفت، چون که پروژه را به موفقیت به سرانجام رساندند و حتما" بی کار نخواهند نشست برای سیزده آبان و بیست و دو بهمن و چهارده و پانزده خرداد هم از همین اکنون برنامه خواهند ریخت، اینک رسالت بر دوش آگاهان است که مردم را آگاه کنند، تبلیغ آنان را خنثی کنند و اصل ماجرا را برای مردم عام بگویند که باردیگر بدنبال هرکس راه نیفتاده و برضد منافع ملی خود شعار ندهند.
آنان توانستند از مذهب (سوء) استفاده نمایند، منابر، مساجد، تکیه خانه ها، حسینیه ها، بنیادهای خیریه، کتابخانه ها، کانون ها و دارالقرآن ها را و نیز رسانه ها، از جمله تلویزیون را در اختیار دارند، مردم هم که مذهبی اند و سنتی چه فرق می توانند بین حسن و سوء استفاده از مذهب را!
رسوایی یا هرچی نامش را بگذاریم به وقوع پیوست، و ما چی کردیم؟ چند مقاله، نظر، فحش، تهدید و ... نثار گردانندگان و بس!
نتیجه:
تربیون مذهب را رها کردن خطاست، طلبه های روشنفکر و آگاه باید مسئولانه وارد میدان شوند.
روشنفکران، نویسندگان و فرهنگیان نیز باید از دنیای مجازی اینترنت وارد زندگی و اجتماع مردم عام شوند با آنها صحبت کنند باید به مردم واضح کنند که وضعیت سیاسی- اجتماعی جامعه ما به کدام طرف می رود،
(پیاده نظام طالبان پشت دروازه های کابل اند و رهبرانشان همراه
باداران عرب و نماینده های کرزی در مکه مشغول مذاکره اند و احتمالا" یکی از شرط های طالبان عدم موجودیت هزاره ها خواهد بود- آمریکا و ناتو هم که از خدای شان است از این مخمصه بطور آبرومندانه نجات یابند- برای آنها قربانی کردن هزاره ها که مسئله ای نیست!)
قدس و همبستگی دنیای اسلام را با منافع سیاسی جمهوری اسلامی ایران تجزیه کنند، موجودیت آمریکا و جامعه جهانی برای کشورما خصوصا" هزاره ها را تشریح کنند و بازگشت به دوره قبل از 2001 را روشن کنند، آنگاه فقط نظاره کنند که چند نفر در روز قدس سال آینده شرکت خواهد کرد.
در نوشته های قبلی راجع به اینکه کلیه کارمندان این موسسه از یک قوم، آنهم از مناطق جنوبی اند و این امر باعث ایجاد حساسیت بین مردم هزاره شده است نوشته بودم، اما بگذریم از اینکه بعضی دوستان انحصار گر یک موسسه یا نهاد یا وزارت را میراث قوم و تبار خود فکر می کنند اما این باعث نمی گردد که احساس غم شریکی با برادر پشتون خود که در بامیان جان خود را از دست می دهد نکنیم، روز و شب گذشته به فامیل آن عزیز سفر کرده می اندیشیدم که آنان منتظر پدر اند که ناگاه با پیکر بی جان پدر روبرو می شوند، خدایا جنت برین را برای این شهید پاک نصیب بگردان و ملت را از شر ماین کاران نجات بخش!
یکشنبه این هفته بامیان میزبان داکتر سیما سمر بود، سه روز این بانوی نامور مهمان ما بود و فرصت خوبی بود که همراهش باشم، گام به گام تعقیب اش کنم، عکس االعمل 47 دختر و پسر یتیم، یتیم خانه سمر " آشیانه سمر" را که او را "مادر" خطاب می کرد دیدم و حس کردم، اشک این مادر را هنگامی که یک کودک یتیم خاطرات از دست دادن مادر و پدرش را حکایت می کرد را توانستم به تصویر کشم و لبخند اش را از موفقیت و درخشش این اطفال در مسابقه مشاعره و تعلیم و تربیه به خوبی نظاره کردم.
د، همراه او خانم بشر دوست دیگر بنام خاله "فرنی" 81 ساله اهل سوئیس که بیش از بیست سال است زندگی خود را وقف محرومیت زدایی هزاره جات کرده آمده بود، این زن خیر توانسته است پول ساخت چندین مکتب، کلینک و شهرک ملاغلام را از طریق جمع آوری اعانه فراهم کند، او وصیت کرده است که اگر بمیرد در بامیان دفن شود، ساکنان ملاغلام به وی قطعه نمدی را تحفه دادند و از داکتر سیما هم تشکری کردند.
قریه کمیتی- دره فولادی داکتر در جمع مردان و زنانی که مشغول جمع آوری کچالو بودند رفتند و مشغول کمک به آنها شده و جایتان خالی مهمان کچالو کلوخی آن مردم پاک دل شدیم؛ کمیتی قریه ای دور افتاده- بیخ کوه بابا- مردم سه ساعت و بیست دقیقه پیاده روی می کنند تا به دشت تیکر جایی که موتر لینی ایستاده می شود برسند، موسسه شهدا که داکتر سیما موسس آن است در آنجا مکتب ساخته و برای زنان زمینه سواد آموزی فراهم کرده و نهال های مثمر غرس نموده است، داکتر سمر با خانم های شامل کورس درباره سواد، حقوق زن و ... صحبت کرد.
